Na 23 dingen

Nu de cursus 23 dingen is afgelopen, vraag ik me af, hoe het verder zal gaan. Dat we als bibliotheek de digitale draad moeten oppakken en verder ontwikkelen lijkt me duidelijk, al is het nog wel even de vraag wie die uitdaging allemaal gaan oppakken en uitwerken.
Daarnaast komt direct de vraag naar boven: Wat doe ik er zelf nog mee? Houd ik het blog overeind en wat doe ik met twitter en chatten en hyves en rss-feeds en delicious en wiki en blip en…?
Een besluit genomen om voorlopig eerst maar eens wat te schrappen. De accounts voor chatten en hyves zal ik stoppen en blip-fm komt op een laag pitje.Bloggen en in mindere mate twitteren zal ik voortzetten, want deze dingen zijn direct goed bevallen en bevallen nog steeds.
Het twitteren zal ik voornamelijk gebruiken in relatie tot het werk.
Het blog staat nu los van mijn werk en wil ik meer persoonlijk invullen met gedachten, ideeën die naar boven komen, of met verwijzingen naar verhalen en nieuwsberichten die mij opvallen en aanspreken.
In mijn blog zullen waarschijnlijk veel foto’s te zien zijn omdat een enkel beeld vaak meer zeggingskracht heeft dan talloze woorden, maar vooral ook omdat ik natuurlijk gewoon zelf een beeldmens ben.
Waarom ik een blog blijf bijhouden? Omdat ik het een plezierige vrijetijdsbesteding vind.
En plezier, genieten van het leven, van je werk en van de mensen om je heen, dat is gelukkig zijn.

Wandeling op zondagmiddag

Wonend aan de rand van Voorthuizen maak je makkelijk een ommetje langs de weilanden. Meestal zie je veel gras- en maïsvelden. Vandaag werd het groen afgewisseld door het felgeel van koolzaad (Brassica napus). Uit de verte zie je een oplichtende streep die dichterbij komend overgaat in een gele gloed zo ver het oog reikt.
Op het platteland wonen heeft zo zijn voordelen.

Verbinden

De idee van Doug en Mike Starn is dat we deel zijn van een groter geheel. Het leven is een groot netwerk waar alles en iedereen met elkaar verbonden is. De Starn brothers, een eeneiïge tweeling, zijn kunstenaars in New York en maken kunst die de netwerkgedachte duidelijk vormgeeft. Zij deden dit eerst met fotodelen die met tape tot een groter geheel gemaakt werden.
Zo ontstonden bijv. prachtige boomachtige structuren die zij 'structures of thought' noemen.




De laatste jaren werken zij aan grote bamboeprojecten. Het worden enorme bouwwerken die met behulp van bergbeklimmers tot stand komen. In onderstaand filmpje geven de gebroeders een toelichting bij hun werk.



Tijdens het werken aan deze grote projecten worden voortdurend foto’s gemaakt. Hier enkele mooie voorbeelden waarbij duidelijk wordt dat de verbindingen essentieel zijn om het bouwwerk overeind te houden. Op hun site staan er nog veel meer.

Boekenkunst 2

Wat moeten we met alle boeken als we straks alles kunnen lezen op e-readers en dergelijke?
Daar heeft Kylie Stillman een oplossing voor. Kylie is een Australische kunstenares, geboren in 1975 in Melbourne. Zij snijdt met de precisie van een chirurg sculpturen van bomen uit boeken.
Boeken gemaakt van bomen worden op deze manier toch weer bomen.
Zo is het kringloopproces weer rond.




Kylie snijdt niet alleen bomen maar ook vogels. Een niet meer gebruikte informatieve collectie gaat er dan ongeveer zo uitzien.

Het prof. dr. ir. W.J. van Blommesteinmeer

Een laatste bericht over Suriname waar Dorine een dag of tien verbleef. Zij heeft een driedaagse trip gemaakt op en om het grote stuwmeer van Suriname.
Het prof.dr.ir. W.J. van Blommesteinmeer, nu het Brokopondostuwmeer is ongeveer zo groot als de provincie Utrecht. Het is ontstaan halverwege de vorige eeuw door de bouw van een stuwdam in de rivier de Suriname.
Om de gevonden bauxiet tot aluminium te verwerken is veel electriciteit nodig. Daarom werd de dam gebouwd om via een waterkrachtcentrale electriciteit op te wekken. De toegezegde schadevergoeding aan de oorspronkelijke bewoners van het gebied, die verhuizen moesten, bleef uit.
Om geld uit te sparen is het gebied dat onder water zou lopen niet eerst kaalgekapt. Daardoor wordt scheepvaart op het meer nu nog steeds gehinderd door de kruinen van onder water staande bomen.
De wit uitgeslagen bomen leverden wel fotogenieke plaatjes op.














Enkele tochtgenoten van Dorine hebben gevist in het stuwmeer en dat leverde al gauw voldoende op voor een flinke maaltijd (foto boven). Deze tukunari of pauwoogbaars blijkt een heel smakelijke vis te zijn.
Naast deze baars werden er ook nog enkele piranha’s (foto onder) gevangen, waar meestal vissoep van wordt gemaakt.
Deze keer at de mens de piranha, het gebeurt ook wel eens andersom.

De schoonheid van verval

Nooit in Paramaribo geweest maar door de foto’s van Dorine krijg ik wel een aardige indruk van hoe deze stad eruit ziet. Dat er veel houten huizen staan, wist ik. Dat het onderhoud niet zo keurig geregeld is als in Nederland, wist ik ook. Dat het achterstallig onderhoud zo omvangrijk is, verbaasde met toch nog.
Mooie beelden van vergankelijkheid:






Het ministerie van Volksgezondheid was ook toe aan een opknapbeurt.








Niet te huur? Zouden er wel liefhebbers zijn dan?

Het zou een verkeerde indruk wekken als ik ook niet een paar foto’s zou plaatsen van huizen die er wel prachtig en opgeknapt bijliggen.
Voor een beetje doe-het-zelver is Suriname dus een lustoord.








Dit huis heeft zelfs een stoplicht om aan te geven wanneer je naar binnen kunt :-)

Ze komt er aan

Een laatste smsje van Dorine ontvangen. Zij wacht op het Johan Adolf Pengel International Airport bij Zanderij voor de eerstvolgende vlucht naar Nederland.
Morgen is mijn lief weer thuis. Ik sta al op de uitkijk.

De flessenopener

Gisteren las ik dat de wereldtentoonstelling in de Chinese stad Shanghai is geopend. De expo wordt heel groot aangepakt zoals meer zaken in Shanghai. Vaak zijn opvallende staaltjes van architectuur te bewonderen op een dergelijke tentoonstelling, waar de huidige stand van techniek en cultuur uit bijna 200 landen in de wereld getoond worden.
Als liefhebber van bijzondere gebouwen heb ik mijn ogen uitgekeken op de wereldexpo in 1992 in Sevilla.

Ook in Shanghai zelf staan prachtige gebouwen. Eén opvallende wolkenkrabber is het Shanghai World Finance Center (SWFC). Dit gebouw uit 2008 heeft de bijnaam de ‘de flessenopener’ gekregen. Eén blik op de foto’s en je snapt waarom.
Het SWFC is op dit moment het op twee na hoogste gebouw ter wereld (492m), maar wel met het hoogste uitkijkplatform van iedereen, nl. op 474m hoogte.
Je moet een beetje geluk hebben met het weer, d.w.z. niet teveel smog, maar dan is het uitzicht werkelijk schitterend.
De kans is niet zo groot dat ik Shanghai nog eens in het echt bezoek. Daarom geniet ik extra van alle mooie foto’s die zomaar voor iedereen op het internet staan.