Even uitwaaien

Even uitwaaien in Zeeland. Dat was het dit keer ook in de letterlijke betekenis. Er bleek een stevige wind te staan en dat merk je als je fietstochten maakt. Af en toe stonden we bijna stil, maar elk nadeel heeft zijn voordeel: Met de wind mee fiets je fluitend weer terug.
Heerlijk genoten van een verkenning van Walcheren en Zeeuws-Vlaanderen op de fiets.
De groene weilanden met grazende koeien, uitgestrekte bieten- en uienvelden. De Zeeuwse schilderijen uit mijn vorige blogpost kwamen helemaal tot leven.
Mijn impressie van het Zeeuwse landschap afgelopen week:

De rode koe op de dijk van Domburg naar Westkappelle

De zwartwitte koe in de buurt van Grijpskerke

Gelukkig mogen deze koeien nog in de wei

Een veld met enorme pompoenen

Strobalen staan als een monument in het landschap

Bieten zover het oog reikt

Vol verwondering staan kijken naar de prachtige bewegingen van deze zwem vogels

Compositie in zwart, wit en blauw

Even doortrappen, Cadzand is al in zicht. De frites smaakte heerlijk.

De wijde blik

Niels Schouten

Volgende week lekker een paar dagen uitwaaien in Domburg aan de Zeeuwse kust. Dat wordt vast genieten. Genieten van de zee, de prachtige luchten en de weidse vergezichten.
Af en toe door polderlandschap trekken is inspirerend en blikverruimend. Juist dit vlakke land nodigt uit om verder te kijken dan je neus lang is. En dat is precies wat we nodig hebben in deze wat sombere tijden.
Al vele jaren aan de rand van de Veluwe wonend, maar geboren in de Alblasserwaard, kan ik zeer genieten van het groene landschap met zicht tot aan de horizon.
En ik ben blijkbaar niet de enige. Je hoeft niet lang te zoeken naar schilders die dit soort landschappen tot onderwerp van hun kunst maken. Uitgestrekte polders met rechte wegen en sloten worden in handen van kunstenaars al snel interessante abstracte schilderijen.
In dit blogbericht een selectie van al dat moois, met natuurlijk ook werken van echte Zeeuwse kunstenaars als Adri Geelhoed, Antoine Mes en Nelly van Nieuwenhuijzen.

Niels Schouten

Niels Schouten

Nelly van Nieuwenhuijzen

Gerrit Benner

Adri Geelhoed

Adri Geelhoed

Adri Geelhoed

Antoine Mes

Antoine Mes

Antoine Mes

Antoine Mes

Antoine Mes

Frank Stella

Ellsworth Kelly

Roel Brakenhoff

Marije van Toledo

Shawn McNulty

Eduard Linders

Het paradijs van Corneille

De kunstenaar Corneille heette in werkelijkheid Guillaume Cornelis Beverloo. Hij werd geboren in 1922 in België als kind van Nederlandse ouders en overleed gisteren in Frankrijk waar hij de langste tijd van zijn leven gewoond heeft. Corneille is 88 jaar geworden. Zijn start als kunstenaar maakte hij in de Cobra-groep net na de tweede wereldoorlog o.a. met Karel Appel en Constant Nieuwenhuys.
Dat hij het zonnige zuiden verkoos boven het sobere en sombere noorden, is volkomen begrijpelijk als we naar zijn schilderijen kijken. Kleurrijke doeken waar de levenslust en zinnelijkheid van afspat.
De vrouw, vogel, kat en de zon worden tientallen malen in felle kleuren en duidelijke lijnen afgebeeld. Voor Corneille was de vogel hét symbool van de volmaakte beweging en de vrijheid.
De naakte vrouw stond symbool voor de erotiek. Ook zijn eigen leven vierde hij uitbundig. Naar eigen zeggen sliep hij met honderden vrouwen.
Corneille is niet met pensioen gegaan maar bleef schilderen tot kort voor zijn dood. Het schilderij hierboven is nog in 2008 geschilderd toen hij dus al 86 jaar was.
Zo’n bruisende werklust en optimistische levensinstelling kunnen we in de bibliotheek ook wel gebruiken.

Hoe het was en hoe het wordt

George Peabody Library, Baltimore, Maryland, USA

De oude betekenis van de bibliotheek als dé bron van kennis en cultuur brokkelt in onze digitale samenleving snel af. Informatie wordt tegenwoordig vooral op het internet gezocht. Internet heeft inmiddels een database die vele malen groter is dan de grootste bibliotheek ter wereld. Dus wordt er gezocht naar een andere inhoud en functie van wat zo vertrouwd is. “De bibliotheek verandert van een uitleenbedrijf van boeken naar een multimediaal ontmoetingscentrum”, schrijft bibliotheek Deventer op haar site en levert er een futuristisch plaatje bij van de nieuwbouwplannen die in een vergevorderd stadium zijn.
Van boekenzaal naar ontmoetingscentrum: De foto’s van de oude bibliotheek in Baltimore, de nieuwe bibliotheek in Almere en de toekomstdroom van Deventer maken deze omslag in één oogopslag duidelijk.

De nieuwe bibliotheek, Almere

Niewbouwplan voor bibliotheek en stadskantoor, Deventer

Het meisje in de gele jurk

Hope 5

Erwin Olav is een Nederlandse topfotograaf. Hij was de laatste zomergast afgelopen zondag die een avondje televisie mocht vullen. De meeste indruk maakte op mij niet de getoonde televisiefragmenten maar afbeeldingen van zijn eigen werk. Niet alles vind ik even mooi. Zijn mannelijke naaktfoto’s die een grote vitaliteit en viriliteit uitstralen doen mij niet zoveel, maar wellicht kijken mijn vrouwelijke collega’s daar anders tegenaan.
De beelden die ik hier laat zien, hebben een heel andere uitstraling. Ze zijn van een tijdloze schoonheid. Het meisje in de gele jurk, officiële naam van de foto is Hope 5, vind ik vergelijkbaar met het meisje met de parel van Johannes Vermeer. Het verstilde beeld met de prachtige harmonische kleuren is een genot om naar te kijken.
Ook het jaren vijftig beeld hieronder is treffend weergegeven, een mooi voorbeeld van hoe je zonder verf en kwast toch een mooi stilleven kunt maken.


Nu Erwin de vijftig gepasseerd is, is hij wat rustiger geworden en die harmonie is ook terug te zien in zijn huidige vrije werk, was zijn commentaar op bovenstaande foto’s.
Dat een leven zelden alleen maar rozengeur en maneschijn is, blijkt wel uit de andere kant van zijn verhaal. Sinds een aantal jaren heeft hij een longziekte waardoor de capaciteit van zijn longen langzaam afneemt. Het is waarschijnlijk dat hij steeds kortademiger gaat worden en op een gegeven moment met slangetjes aan de zuurstof moet totdat het helemaal niet meer gaat.
Dit sombere toekomstbeeld heeft hij verbeeld in een drieluik van zelfportretten. De drie bewerkte foto’s laat ik hier om praktische redenen (de beperkingen van een blog) onder elkaar zien. In het echt is het kunstwerk één geheel van drie portretten naast elkaar waardoor het contrast groter is dan bij het zien van drie losse foto’s. Kunst kijken moet je daarom ook in het echt doen en niet alleen door middel van afbeeldingen in een boek of op het internet.
De titels I wish, I am en I will be zijn een compacte adequate beschrijving van zijn verloren dromen en angsten voor de toekomst.
Soms wil je kunst zien die je tot rust brengt zoals het meisje in de gele jurk. Het is ook goed om af en toe kunst te zien die je juist onrustig maakt en je aan het denken zet over de kwetsbaarheid van je leven en het onherroepelijke einde.

I wish

I am

I will be

Dagdromen

John Michael Carter

Even dagdromen, heerlijk je gedachten en fantasie laten gaan zonder de beperkingen van alledag.
Dromen over de bibliotheek waar het goed toeven is, voor iedereen die even weg wil uit de drukte van het leven, om bij te komen bij een lekker kopje koffie met kranten, tijdschriften, boeken en internet binnen handbereik. De bibliotheek, die naast thuis en werk de derde plek is waar je graag komt en verblijft.
Over zo’n bibliotheek droom ik weleens wanneer ik wakker ben.

Laura Coombs Hills

Dat is nog eens frontaal presenteren

Meer frontaal presenteren, daar is vrijwel iedereen het wel over eens in bibliotheekland. In Japan deed men die ontdekking al een aantal jaren geleden.
Op de site van de IEAAU (Institute for East Asian Architecture and Urbanism) zag ik een prachtige bibliotheek voor prentenboeken in Iwaki City in Japan. Het gebouw, ontworpen door Tadao Ando, werd het gebouw van de maand in april 2006.

Een fragment van de betreffende site:

“A step in the direction of more light in our educational institutions is the Library of Picture Books in Iwaki City of Fukushima Prefecture by Tadao Ando. Here the overall atmosphere is bright, transparent, airy; nearly from any point inside the library one has a view over green closeby and over the ocean far away; no dust on or inside the books; from the walls with open bookshelves up to the ceiling every book is quasi laughing at you. This organization of the books in their individual cubicles seems to echo the structure of our human memory in the brain. In this library bright colours and funny forms and figures surround you everywhere. I am sure there is no sign, don’t laugh, anywhere. An atmosphere of playfulness, not awe or indoctrination, is the hallmark of this new paradigm of educational facility: it is new in content, and new in outer form. Admittedly this is a library for children’s books, picture books from all over the world, donated from a private collection. But to my mind it moves away from the established classical paradigm of what a library was and what it should look like. The library with various flights of stairs give children ample space to withdraw to their favourite corner and read, go to places to play together or to places to look outside and just dream. This library allows free movement, yes, breathes a sense of freedom. It does not need wardens to enforce rules. It is meant and designed as a domain of innocence, playfulness and joy.”

Prachtig zo’n kinderbibliotheek en wat een frontale presentatie, hoewel ik me wel afvraag hoe kinderen ooit een boek van de bovenste plank kunnen pakken, maar een mooi en aantrekkelijk interieur is het in ieder geval.